• بخش پیش بیمارستانی

    بخش پیش بیمارستانی


  •  

    مراقبت پیش بیمارستانی اثر مستقیمی بر بقای مجروح دارد و در یک سیستم ایده آل، باید از دسترسی فوری و اعزام تیم کارآمد، مراقبت مناسب در صحنه حادثه و انتقال سریع و ایمن بیمار به نزدیک ترین و مناسب ترین مرکز مراقبت درمانی اطمینان حاصل شود. بهبود تکنولوژی در مراحل شناسایی و کشف حادثه، ارتباطات (بی سیم) و هماهنگی (پزشکی از راه دور) به کارایی بهتر مراقبت پیش بیمارستانی می انجامد.

    فرایندهای پیش بیمارستانی در مراقبت از بیماران آسیب دیده با شناسایی قطعی یا احتمالی یک فوریت پزشکی مرتبط با آسیب ها توسط هر فردی در منطقه تحت پوشش یک مرکز اورژانس پیش بیمارستانی (EMS)آغاز می شود و با تحویل بیمار آسیب دیده به مرکز ترومای پذیرنده یا اطمینان بخشی در مورد عدم نیاز به اقدام مراقبتی بیشتر (در صورت بهبودی یا فوت بیمار آسیب دیده در طی فرآیندهای پیش بیمارستانی) پایان می یابد. در این فرایندها علاوه بر مراکز اورژانس پیش بیمارستانی، آحاد مردم و به ویژه نیروهای امدادی (نظیر نیروهای پلیس، آتش نشانی و هلال احمر) نقش برجسته ای دارند. گروه های فوق غالبا نخستین تماس را با بیمار آسیب دیده دارند و در زمینه اطلاع رسانی به EMSو ارائه خدمات مراقبتی که گاهی بیش از رسیدن تکنسین های اورژانس پیش بیمارستانی یا حتی قبل از تماس با مرکز اورژانس پیش بیمارستانی ضرورت می یابد، نقش دارند. فرآیندهای مرتبط با مرکز اورژانس پیش بیمارستانی از زمانی آغاز می شود که این مرکز به نحوی در جریان بروز آسیب دیدگی قرار گیرد. به طور کلی، دو الگوی متمایز از مراقبت پیش بیمارستانی در مناطق مختلف دنیا بکار گرفته شده است؛ در الگوی نخست (که در برخی از کشورهای اروپایی نظیر فرانسه و آلمان کاربرد گسترده تری دارد) گروه مراقبتی نسبتا مجهزی به بالین بیمار اعزام می گردد و اقدامات پیشرفته مراقبتی را قبل از تحویل بیمار به مرکز پذیرنده آغاز می نماید، در حالیکه در الگوی دوم (که در ایالت متحده و کشورهای وابسته به انگلستان بیشتر بکار گرفته شده است) تحویل بیمار به مرکز پذیرنده در سریع ترین زمان ممکن در دستور کار قرار دارد. اگرچه کلیات فرایندهای مراقبت پیش بیمارستانی کمابیش یکسان است، ولی نوع الگوی انتخابی در تعیین زیر فرایندها موثر است. مراقبت های پیش بیمارستانی در ایران در شرایط فعلی به الگوی دوم شباهت دارد.